Magiczne słowo: „dziękuję”

Prędzej wielbłądowi uda się przejść przez ucho igielne niż Polakowi przestać marudzić nad swoim losem. Oczywiście to tylko żart co nie zmienia faktu, że Polacy w większości z lubością oddają się nawykowi malkontenctwa. Tymczasem jest to kolosalny błąd, gdyż bycie wdzięcznym nawet za najprostsze rzeczy daje nam szansę na szczęście.

Kierując się słowami piosenki możemy z pełną odpowiedzialnością powiedzieć, że najtrudniejszy jest zawsze pierwszy krok. Z każdym kolejnym powinno być już łatwiej. Nagle bowiem okazuje się, że powody do okazywania wdzięczności dziwnie mnożą się, a to z kolei powoduje, że stajemy się zdrowsi. I to dosłownie, ponieważ badania dowodzą, że okazywanie wdzięczności za różne rzeczy potrafi skutecznie zmniejszyć poziom depresji, skłonność do neurozy, samotność oraz zazdrość i zwiększyć system odpornościowy. Dzieje się tak dlatego, że wdzięczność pozwala skupić się na pozytywnych stronach życia polepszając samoocenę i ułatwiając radzenie sobie w sytuacjach stresowych. Co więcej wdzięczność to także remedium na zanikające więzi, kiepską empatię i równie słabą umiejętność słuchania.

Od najmłodszych lat uczy się nas, że słowo „dziękuję” posiada magiczne właściwości i zdaniem wielu nauczycieli i znawców tematu dokładnie tak jest. Radzą oni, aby właśnie tym słowem rozpoczynać i kończyć każdy dzień. Aby zarówno otwierając oczy jak i je zamykając czuć, że jesteśmy nieustannie błogosławieni przez Wszechświat, choć tak rzadko to zauważamy, ponieważ błędnie wydaje nam się, że jeśli być za coś wdzięcznym, to tylko za duże rzeczy. Inni sądzą, że wystarczy machinalne wypowiadanie pewnych sformowań, aby uczynić swoje życie szczęśliwym. Otóż nie, nic nie zdziałamy działając po omacku i jak robot wypowiadając puste w środku słowa wdzięczności. Klucz do zrozumienia działania tego mechanizmu to autentyczność w okazywaniu wdzięczności. Po prostu.

Mimo to ludzie nadal robią sobie krzywdę blokując strumień wdzięczności najczęściej uważając, że coś im się nie należy lub też, że praktykowanie wdzięczności i tak im się nie uda. Tutaj wychodzi ewidentny brak poczucia własnej wartości i pułapka tak zwanego „kołowrotka”, gdzie wchodzimy ze skrajności w skrajność. Tymczasem wdzięczność ma ogromną moc, ponieważ przyciąga do naszego życia powodzenie, obfitość, a co za tym idzie pozwala również utrzymać dobre samopoczucie. Wielokrotnie udowodniono, że nasz umysł nie odróżnia marzeń od stanu faktycznego zatem im mocniej czegoś pragniesz, tym większa dajesz szansę swojemu umysłowi, aby utwierdził Cię w prawdziwości Twoich imaginacji. I tak właśnie pewnego dnia budzisz się w świecie, w którym zawsze chciałeś być. Zatem uważaj o czym marzysz i doceń to co już jest obecne w Twoim życiu, Doceń, że masz co jeść, gdzie spać i co na siebie włożyć. Dziękuj za zdrowie, które pozwala Ci angażować się w nowe działania i za talent ułatwiający ich realizację. Wdzięczność czyni ludzi bogatymi, gdyż zazwyczaj potrafią być oni wdzięczni za swoją majętność, za każdą złotówkę, która wpływa na ich konto. Nie narzekają, że czegoś im brakuje, potrafią cieszyć się życiem tu i teraz.

Poza wdzięcznością możemy jednak okazywać sobie i innym coś jeszcze – uznanie. Uznanie daje możliwość nie tylko okazania komuś swojej wdzięczności, ale także uzmysłowienia mu, że posiada on nieodkryte i niewykorzystane dotąd umiejętności, które mógłby spożytkować w słusznym celu. Jednak uwaga – istotne jest, aby nasze intencje były szczere. To znaczy, aby za chwaleniem kogoś lub pochlebianie mu nie było pretekstem do pozyskania osobistych korzyści poprzez sugerowanie, że oczekujemy czegoś w zamian lub poprzez wywieranie na kimś presji.
Dla przykładu: nie chwal czyjejś pracy jeśli będąc szefem zaplanowałeś sobie, aby Twój podwładny został „w ramach wdzięczności” w pracy po godzinach. Na pewno nie poczuje się z tym dobrze. Dlatego ważne jest rozgraniczanie pojęć. Rozpoznania czasami subtelnej różnicy pomiędzy aprobatą a prawdziwym uznaniem sprawia niekiedy szereg trudności.

Dlatego też uznanie powinno być efektem radości z czyichś osiągnięć oraz wynikać z chęci podzielenia się swoim szczęściem z innymi. Nie powinno z kolei spełniać roli motywatora czy też budulca niezbędnego do wykreowania pewności siebie ani też służyć do wzbudzania w kimś poczucia winy lub zwiększenia jego efektywności i wydajności. Przede wszystkim karygodnym jest wykorzystywać te narzędzie jako pokazanie swoich zalet, a co za tym idzie zasugerowanie innym, że jesteś osobą godną życzliwości. Rób swoje zamiast oczekiwać pochwał, wtedy po jakimś czasie najpewniej je dostaniesz.

Na koniec nie zapominaj o ćwiczeniach i nieustannym samodoskonaleniu. Załóż swój dziennik wdzięczności, w którym trzy razy dziennie maksymalnie przez kwadrans będziesz zapisywał wszystko to co doceniasz w swoim życiu. Potem to czytaj i sprawdzaj jakie emocje owe zapiski w Tobie wywołują.

Czy czujesz wzrost samopoczucia, radość?

Brać na warsztat możesz naprawdę wiele rzeczy. W jednym tygodniu możesz zapisać swoją wdzięczność za to co spotkało Cię każdego z jego siedmiu dni, innym razem obiektem wdzięczności może stać się Twoje ciało albo otoczenie, a jeszcze innym możesz dziękować za to, że na Twoim stole pojawił się smaczny posiłek. Grunt to nie tracić kreatywności i mieć świadomość, że wspomniana lista to nie obowiązek, lecz powód do świętowania.