Z reguły dużo częściej wolimy pomagać niż prosić o pomoc. Proszenie o nią kojarzy się nam bowiem z dużą ujmą. Ze słabością charakteru, a przede wszystkim z brakiem samodzielności.
Czy słusznie?
Niekoniecznie, choć faktem jest, że media nie ułatwiają nam przełamania tego schematu. Nie pokazują umiejętności proszenia o pomoc jako czegoś wartościowego. Wręcz przeciwnie – w świecie, który dosłownie promuje zachowania narcystyczne wmawia się nam, że pokazywanie trudności, porażek, potknięć i gorszych dni jest niewłaściwe. Dobitnym przykładem takiego zachowania jest, choćby postawa rozmaitych influence-rów, którzy coraz częściej zdają się nie mieć skrupułów, jeśli chodzi o okłamywanie widzów. Na szczęście ludzie coraz rzadziej się na to nabierają. Potrafią dostrzec największą słabość człowieka właśnie w tym, że tak bardzo stara się on ją ukryć. Oznaką siły staje się, więc przyznanie się do słabości, a więc naturalnie też umiejętność proszenia o pomoc.
Nie oznacza to wcale, że przychodzi to nam z łatwością. Jest zupełnie odwrotnie, gdyż dla wielu ludzi jest to potwornie trudne z uwagi na to, że wymaga od nas dużej otwartości. Nie tylko wobec siebie, ale też wobec drugiej osoby w mówieniu o tym co nam doskwiera. Jeśli zależy nam na udanej konwersacji musimy się obnażyć przed drugą osobą emocjonalnie, inaczej nasz problem pozostanie nierozwiązany. Inna sprawa, że może nam się wydawać, że nasze problemy są mało ważne, toteż nie ma sensu zawracać nimi głowy innym. Taka postawa może mieć swoje korzenie jeszcze we wczesnym dzieciństwie, gdy niejeden z nas słyszał zapewne, że ma się nad sobą nie użalać, bo ludzie wokół mają większe problemy. Dziecko, które słyszy takie słowa niejednokrotnie zamyka się w sobie do tego stopnia, że w wieku dorosłym nie jest w stanie przełamać się i przyznać się przed samym sobą, że nie jest samowystarczalne. Ponieważ owszem – ludzi wokół dotykają rozmaite tragedie, ale to nie znaczy, że problem dziecka jest mniej ważny tylko dlatego, że dotyczy osoby nieletniej.
Nie ulega zatem wątpliwości, że potrzebujemy siebie nawzajem. Z natury jesteśmy stadni, jesteśmy istotami społecznymi z szeroko rozbudowaną umiejętnością współodczuwania. To właśnie zdolność empatii pozwala nam odczuć bliskość z innymi ludźmi, eliminuje osamotnienie i sprzyja szczęściu. Słowem, ludzie wokół dają nam poczucie bezpieczeństwa wszak to z nimi mamy szansę na przeżywanie każdego z odcieni życia. Tak, więc stwierdzenie, że jesteśmy samowystarczalni jest błędne już z samego założenia. Nie jesteśmy zdolni załatwić wszystkich swoich kłopotów, ponieważ obiektywnie lwia część z nich po prostu nie zależy od nas.
Zamiast robić z siebie Zosię Samosię lepiej przyznać się, że jest się tylko człowiekiem. I że na przykład:
- proszenie o pomoc jest przejawem troski tak o siebie jak i otoczenie,
- każdy ma prawo prosić o pomoc – nie jest to żadna ujma,
- umiejętność proszenia o pomoc powinna być traktowana jako przejaw odpowiedzialności za swoje życie, ale także odwagi w rozpoznawaniu i sygnalizowaniu innym swoich potrzeb,
- jest to nawyk konieczny do wykształcenia oraz opanowania.
Zapytacie zatem: „W jaki sposób można prosić o pomoc?” Najlepiej znaleźć sobie osobę, wobec której możemy być szczerzy i autentyczni – kogoś z naszego środowiska bądź w ostateczności specjalistę będącego w stanie poukładać szalejącą w nas gamę emocji i rozmaitych przeżyć.
Jeśli tak się stanie, swoje potrzeby komunikujmy serdecznie, ale też jasno i wprost bowiem tylko wtedy otrzymamy skuteczną pomoc, choć musimy się też liczyć z odmową. Może się tak zdarzyć z różnych przyczyn, bo tak jak my mamy prawo prosić o pomoc, tak ktoś może nam jej po prostu nie udzielić. Dlatego nie bierzmy odmowy zbyt mocno do siebie, ponieważ najczęściej taka postawa nie ma z nami nic wspólnego.
Wypracowanie w sobie umiejętności proszenia o pomoc będzie z pewnością dużo łatwiejsze, jeśli stworzymy sobie sieć wsparcia. Mogą do niej należeć przyjaciele, rodzina, sąsiedzi, a nawet osoby duchowne. Grunt, żeby się po prostu przełamać i dać sobie prawo do posiadania słabości.
English (UK) 
Polski