Dla wielu z nas ten rok był wyjątkowo trudny, ale na całe szczęście on już się kończy. Stety, niestety za podsumowanie żadnego wcześniejszego roku nie braliśmy się tak ochoczo jak teraz. Mimo wszystko warto dostrzec w ogólnym rozgardiaszu mijającego właśnie 2020 roku coś pozytywnego – mianowicie wdzięczność.
Pewnie uśmiechasz się teraz do monitora swojego komputera bądź telefonu myśląc, że to wariactwo. Jak można dostrzec cokolwiek pozytywnego w momencie, który tyle nam przecież odebrał? Nierzadko nawet to co najcenniejsze, czyli życie. Jak można być wdzięcznym za pozamykane sklepy, brak dostępu do dóbr kultury, szkolnictwa świeżego powietrza i tlenu? Jak można być zadowolonym, że firmy się zamykają a wielu ludzi traci pracę? Straciliśmy przecież wolność!
To prawda, ale ten artykuł nie ma na celu mieszać się w politykę. On ma za zadanie uświadomić, że paradoksalnie ta cała niezdrowa sytuacja otworzyła nam oczy na to co tak naprawdę jest w życiu ważne.
Ciężko jest jednoznacznie opisać wdzięczność niemniej trzeba tu nadmienić, że jest to stan bardzo zbliżony do poczucia szczęścia, sprawczości i sensu. Bardzo ogólnie można, wobec tego napisać, że wdzięczność to pewnego rodzaju reakcja na uczynione dobro. Co ciekawe w im bliższych jesteśmy relacjach z danym człowiekiem tym mocniejszą wdzięczność odczuwamy względem tego co dla nas robi. Wtedy możemy na przykład powiedzieć, że „odpłacamy się dobrem”. To, dlatego ludzie tak bardzo lubią pomagać i brać udział w akcjach typu WOŚP. Jeśli przeżyliśmy jakąś trudną sytuację (np. wyszliśmy z nałogu) będziemy pomagać innym osobom będącym w podobnym położeniu, ponieważ rodzi się w nas poczucie chęci „odpracowania” niejako dobra, które sami kiedyś dostaliśmy. Zresztą wdzięczność sama w sobie ma ogrom potencjału, który odpowiednio spożytkowany może zbudować zarówno osobowość jednostki, ale także większej społeczności, która dzięki temu staje się wspólnotą. Lubimy być częścią grupy, która działa z wdzięcznością, ponieważ to daje nam poczucie spełnienia.
Jednak, aby móc zacząć rozmawiać na temat wdzięczności wobec innych, najpierw należy zacząć od siebie. Tymczasem życie pokazuje, że z reguły mamy sporo sprzeciwu dla wdzięczności względem siebie. Albo odczytujemy to jako jakąś formę megalomanii albo też naprawdę nie wiemy za co możemy być sobie wdzięczni. Wszystko co mówimy i robimy wydaje mam się tak naturalne, że nie widzimy potrzeby podkreślania tego w jakikolwiek sposób. Umniejszamy przez to siebie i nie dajemy sobie szansy na docenienie, chociażby dlatego, że urzeczywistniliśmy coś w swoim życiu.
Dokonaliśmy tego! Dokonaliśmy mając swoje „zwyczajne” narzędzia, zdolności i cechy, które dały nam możliwość przetrwania. Uniknęliśmy przykrych konsekwencji osiągając w dużej mierze to na czym nam najbardziej zależało i poprzez znalezienie się w określonej sytuacji wśród określonych ludzi.
Warto byłoby na serio zainteresować się wdzięcznością do samego siebie i popracować nad nią, tym bardziej, że dla wielu ludzi wciąż nie jest tak oczywista jak mogłoby się pozornie wydawać.
Można to zrobić na przysłowiowy milion różnych sposobów. Chociażby mieć w sypialni słój, w którym znajdą się karteczki opatrzone datami, na których będzie napisane za co jesteś wdzięczny danego dnia. Cała sztuka polega na tym, by robić to w miarę regularnie, a najlepiej codziennie wynajdywać, choćby małe powody do samowdzięczności. Kiedy odkryjesz, że możesz być wdzięczy sobie właściwie za wszystko łącznie z oddychaniem, Twoje życie nabierze głębi. Nie ważne co wybierzesz jako narzędzie do tego ćwiczenia (koszyk, szufladę, pudełko, słój itp., itd.), bo grunt to zachować w tym wszystkim systematyczność. Doprowadzi ona z pewnością do tego, że czytając to wszystko z końcem następnego roku autentycznie poczujesz dumę oraz nabierzesz wrażenia, że nie zmarnowałeś roku ze swojego życia. To mega ważne!
W życiu nie ma przypadków, dlatego tym bardziej warto być wdzięcznym losowi, czy jak kto woli Opatrzności za to, że otrzymaliśmy znak/impuls potrzebny do tego, by przeć do przodu. Jeśli któregoś dnia zechciałoby nam się przysiąść i pomyśleć, ile przełomowych rzeczy zaczynało się w naszym życiu od małego z pozoru niewiele znaczącego wydarzenia, z pewnością złapalibyśmy się za głowę. Dlatego watro być wdzięcznym nawet za drobne rzeczy i szczególnie w miejscu pracy, gdzie wdzięczność z reguły jest rzadkością. Zdobądź się, na to by powiedzieć współpracownikom jak bardzo ich cenisz, że bez ich pomocy, wiedzy, wysiłku (i/lub) refleksu nie poradziłbyś sobie w niejednej trudnej sytuacji.
Prawdziwą sztuką jest jednak przyjmowanie wdzięczności. Wychowywani w kulturze malkontenctwa, często niedowartościowani i z poczuciem ciągłego niezasługiwania dosłownie na nic, nie zdajemy sobie nawet sprawy, że możemy być wdzięczni już za to, że jesteśmy wystarczający tacy jacy jesteśmy. Że możemy być wdzięczni nawet za rok, który był owszem trudny, ale dla wielu z nas najważniejszy ze wszystkich dotychczasowych, ponieważ przewartościował całe nasze życie przewracając je uprzednio do góry nogami.
Polski 
English (UK)